ΣΤΑ ΣΚΑΛΙΑ

Είχα απορροφηθεί με τα παιχνίδια στο φατσοβιβλιο και με τις κάθε είδους αναρτήσεις των φίλων και δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα …
Είχε πάει αργά …μόνη στο σπίτι …σαββατόβραδο …ο σύζυγος και τα παιδιά στο χωριό και εγώ μόνη στο σπίτι με τον σκύλο …ένα Maltese…
που ξάπλωνε στα πόδια μου …άνοιγε τα μάτια του κάθε που άπλωνα το χέρι μου να ανάψω τσιγάρο …με κοίταζε και ξανάβαζε το κεφάλι του
στο μαξιλαράκι του βαριεστημένα …
Στην αρχή πετάχτηκε και πήγε προς την πόρτα εισόδου ,όπως έκανε πάντα όταν κάποιος ερχόταν και άρχισε να κουνά την ουρά του χαρούμενα …όταν δεν άκουσε κλειδί να γυρνά στην κλειδωνιά άρχισε να γρυλίζει θυμωμένα με την ουρά να κινείται νευρικά …
- Έλα ,δεν είναι τίποτα …του είπα και συνέχισα να παίζω
Αντί να έρθει κοντά μου συνέχισε να γρυλίζει στην χαραμάδα της πόρτας ξαπλωμένος τώρα στο πάτωμα …
Η αλήθεια είναι πως μετά από τόσα που γίνονταν κάθε μέρα κι επειδή ήμουν μόνη σηκώθηκα να δω από το ματάκι της πόρτας αν είναι κάποιος
από έξω …μερικές φορές αν ανέβαινε κάποιος διανομέας τον καταλάβαινε και γάβγιζε σαν τρελός …μόνο σε ξένους έκανε έτσι …για τους ενοίκους του πάνω ορόφου δεν έδινε δεκάρα …είχε μάθει τα βήματα τους και ήξερε ανά πάσα στιγμή ποιος είναι και δεν τον απασχολούσε πια ….
Μόλις έβαλα το μάτι μου στο ματάκι της πόρτας …άρχισε να γαβγίζει δυνατά και σηκώθηκε στα δυο του πόδια ακουμπώντας πάνω της …δεν είδα τίποτα …ούτε το φως του διαδρόμου ήταν αναμμένο …
- Έλα χαζό κανείς δεν είναι …άντε πάμε …σε λίγο θα βγούμε και θα δεις
Μα καλά μιλάς στον σκύλο θα αναρωτηθείτε …φυσικά και του μιλάω και φυσικά με καταλαβαίνει …αλλά τώρα δεν με υπάκουσε …γύρισα να τελειώσω την παρτίδα …μην χάσω κιόλας για τις βλακείες …και αυτός ,
Νουρέγιεφ τον λένε ,συνέχισε να γρυλίζει αλλά δεν του έδωσα σημασία .
Σε λίγο τελείωσα το παιχνίδι ,έχασα αν σας ενδιαφέρει και αφού πήρα στα χέρια το λουράκι του , είπα να τον βγάλω για την βραδινή του βόλτα πριν κοιμηθούμε …
Παραδόξως δεν χάρηκε ως συνήθως και δεν ξεκόλλησε από την πόρτα στην θέα του γαλάζιου περιλαίμιου του …με το ζόρι του το φόρεσα και άνοιξα την πόρτα να βγούμε …
Αντί να με τραβάει με όλη του την δύναμη να κατεβούμε με τραβούσε προς την σκάλα που οδηγούσε στον επάνω όροφο …έριξα μια μάτια και δεν είδα τίποτα και τον τράβηξα προς τα κάτω …φαίνεται πως οι σωματικές του ανάγκες είχαν προτεραιότητα και με ακολούθησε τρέχοντας …
Μετά δέκα λεπτά και ένα τσιγάρο ανεβαίναμε τις σκάλες , αυτός τρέχοντας και εγώ βαριεστημένα …αντί να με περιμένει στην πόρτα μας
συνέχισε να ανεβαίνει …τον ακολούθησα αλαφροπατώντας για να τον μαζέψω και τότε την είδα …
Δεν ξέρω ποια από τις δυο μας τρόμαξε πιο πολύ …ποιανής η καρδιά χτυπούσε δυνατότερα …πάντως εγώ τρόμαξα πολύ …ο σκύλος την πλησίασε ,την μύρισε και μετά αφέθηκε στο χάδι του κοριτσιού ….τον προδότη …μη τον χαϊδέψει κάποιος και αμέσως παραδίδεται …
Κοιταχτήκαμε στα μάτια με την κοπελίτσα και ψιθυρίζοντας επειδή βρισκόμασταν έξω από την ξένη πόρτα την ρώτησα τι κάνει εδώ …στην αρχή υπέθεσα πως μπορεί να περιμένει τον γιο της οικογένειας του ορόφου …όταν όμως την είδα να δακρύζει και να ανασηκώνει τους ώμους ...κατάλαβα πως ήταν φοβισμένη …
Έβαλα το δάχτυλο στα χείλη και της έκανα νόημα να με ακολουθήσει
και άρχισα να κατεβαίνω την σκάλα με μια σταθερότητα λες και δεν έτρεχε τίποτα και αυτό ήταν κάτι που μου τυχαίνει κάθε μέρα …με ακολούθησε με τον σκύλο να την συνοδεύει …
- Έλα μέσα …μόνη μου είμαι …μην φοβάσαι …είπα όταν την είδα να κοντοστέκεται απέξω …
Την έβαλα στην κουζίνα και μόλις κάθισα στην καρέκλα μου κάθισε
και αρχίσαμε να εξετάζουμε η μια την άλλη …
Δεν πρέπει να ήταν πάνω από δεκάξι χρονών …είχε καστανά μαλλιά και καστανά μάτια …αδυνατούλα …μικροκαμωμένη …ομορφούλα ντυμένη όπως ντύνονται τα κοριτσάκια της ηλικίας της ,τζιν και μπλουζάκι , αθλητικά παπούτσια και διάφορα βραχιολακια στους καρπούς …
Δεν την είχα ξαναδεί …έτσι πρώτα έμαθα πως μένει λίγο πιο κάτω …
πως δεν ξέρει τα παιδιά μου …πως πάει στο λύκειο λίγο πιο πάνω …
πως την λένε Κορινα τάδε …
Για να μάθω περισσότερα και κυρίως τι γύρευε στις σκάλες μας ,στις δυο το πρωί έπρεπε να πιω ένα καφέ και να βάλω μπροστά της ένα χυμό που τελικά δεν ήπιε επειδή έβαλε τα κλάματα …
Τρόμαξα να την κάνω να σταματήσει να κλαίει …αν ήταν η κόρη μου θα την αγκάλιαζα και θα την παρηγορούσα μέχρι να στεγνώσουν τα μάτια της …όμως αυτό το ξένο παιδί καθόμουν και το κοιτούσα να κλαίει δίνοντας της χαρτοπετσέτες παρηγορώντας το με λέξεις …
Σαν σταμάτησε να κλαίει …ρουφώντας την μύτη της και ανάμεσα σε βλέμματα απολογητικά μου είπε …
- Δεν έχω που να πάω …φοβάμαι να πάω σπίτι μου …θα με σκοτώσει ο πατέρας μου …είχα βγει ραντεβού κρυφά με ένα αγόρι …και αργήσαμε
το αγόρι έφυγε …και εγώ επειδή άργησα φοβήθηκα να γυρίσω σπίτι …
φοβήθηκα να κάτσω στο πάρκο και μπήκα στην πολυκατοικία σας μέχρι να ξημερώσει …και αύριο τι θα τους πω ? πως έμπλεξα έτσι ?
Ωραία …το μυστήριο λύθηκε …αλλά το πρόβλημα ζητούσε λύση και έπρεπε να το λύσω εγώ …και πως λύνεις ένα πρόβλημα όταν δεν ξέρεις τις παραμέτρους …όταν δεν ξέρεις με ποιους έχεις να κανείς ????
Άρχισα ένα γύρω ερωτήσεων μπας και διαφωτιστώ και αυτά που έμαθα
με τάραξαν …ένας πατέρας βίαιος …μια μάνα φοβισμένη …και δυο κορίτσια σε ένα κόσμο υποταγής και φόβου …
Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν είχα καμία αμφιβολία για την αλήθεια της αφήγησης της ..εκείνο που με απασχολούσε ήταν τι μπορούσα να κάνω
για να την βοηθήσω …αν ήθελε να γυρίσει στο σπίτι της τώρα …και ποια δικαιολογία νόμιζε πως θα πίστευε ο πατέρας της …
- Μόνο αν ήμουν σε κανά νοσοκομείο θα την γλίτωνα …την άκουσα να ψιθυρίζει …
Γρήγορα το μυαλό μου πήρε στροφές …
Τηλεφώνησα στην αδελφή μου που δουλεύει σε ένα νοσοκομείο …την ξύπνησα , της εξήγησα την κατάσταση …με έβρισε …και με έστειλε στο νοσοκομείο να την περιμένω με την μικρή …
Όταν έφτασα η αδελφή μου με ένα φίλο της γιατρό που είχε εφημερία έκαναν μια βιαστική εισαγωγή στην Κορινα …συνεννοήθηκαν τι ψέμα θα πουν και τηλεφώνησαν στο σπίτι της …
Ένας αγροίκος άντρας και μια τρομοκρατημένη γυναίκα κατέφθασαν σε λίγη ώρα …έριξαν μια βιαστική ανήσυχη ματιά στην κόρη τους που έκανε πως κοιμόταν …και άκουσαν τον μιλημένο γιατρό να τους λέει πως έφεραν την μικρή στις δέκα το βράδυ επειδή κάποιος τσαντάκιας την έριξε κάτω αρπάζοντας την τσάντα της και τη κράτησαν μήπως είχε πάθει καμιά διάσειση και πως λόγω εφημερίας άργησαν να τους ειδοποιήσουν και μπλα μπλα μπλα …δεν έχει τίποτα και το πρωί μπορεί να φύγει …
Στο μπαλκόνι εγώ καπνίζοντας ένα τσιγάρο με τα μάτια στραμμένα στην Κορινα περίμενα να φύγουν οι δικοί της …η τσάντα της στο πίσω κάθισμα του αυτοκίνητου μου ήταν ένας μάρτυρας βουβός σκέφτηκα …
Την αποχαιρέτησα με ένα φιλί στο μάγουλο …της έγραψα το τηλέφωνο μου σε ένα χαρτάκι …και της ζήτησα να μην ξαναπεί ψέματα αλλά να προσπαθήσει να είναι συνεπής …και πως θα είμαι στην διάθεση της όποτε θέλει …
Πριν μπει κάθε μια στο αυτοκίνητο της ,η αδελφή μου με ξεχεσε που πάω και μπλέκομαι και την μπερδεύω κι αυτήν …πως θα βρει και θα βρω τον μπελά μου κάποια μέρα και τέτοια φαιδρά και τράβηξε κάθε μια στο σπίτι της ..να συνεχίσει την ζωή της …
Έχει περάσει καιρός η Κορινα έγινε του σπιτιού πια …έγινε φίλη με την κόρη μου …βγαίνουν παρέα για καφέ …οι γονείς της μας έμαθαν …τους μάθαμε … καλοί άνθρωποι τελικά …φοβισμένοι και ανίδεοι ως πώς να προστατεύσουν τα κορίτσια τους …ο αγροίκος πατέρας με την βία προσπαθεί ακομα να επιβάλει μια τάξη στο σπίτι του …
Πώς να μάθει κανείς σε κάποιους πως η μεγάλη αυστηρότητα ,η βία και ο φόβος δεν φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα ?Πως μόνο η αγάπη ,η κατανόηση και η ενστάλαξη αρχών και άξιων στα παιδιά θα τα κάνει ώριμους ανθρώπους ?
Και επειδή δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους μεγάλους που έχουν παγιώσει τον χαρακτήρα τους , προσπαθώ να μάθω στην Κορινα πως ο καλύτερος για να εμπιστευτείς είναι ο γονιός σου ...
- Έτσι δεν είναι Νουρέγιεφ ? Μωρέ καλά ¨ λένε το παιδί σου και το σκυλί σου όπως το μάθεις ¨ άντε πάμε βολτιτσα ….καλά ντε μην τραβάς …














ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΜΑΡΑ ΚΟΜΠΙΔΟΥ

ΑΝ ΗΞΕΡΑ

Αν ήξερα να γράφω μουσική
θα ψιθύριζα μια μελωδία
να χαϊδεύει την ψυχή σου
Αν ήξερα να αναμιγνύω χρώματα
θα ζωγράφιζα δυο δάκρυα
να μην ξεχάσω ποτέ πως κλαις
Αν ήξερα να αφηγούμαι
θα έλεγα μια ιστορία
με όμορφο τέλος
Αν ήξερα να γράφω στίχους
θα έγραφα για την αγρύπνια
που βασανίζει τα βράδια σου
Αν ήξερα να κεντώ
θα κεντούσα ένα σεντόνι
να αγκαλιάζει το κορμί σου
όταν δεν θα είμαι εκεί
Αν ήξερα να μαγειρεύω
θα τάιζα κάθε επιθυμία σου
κάθε που θα πεινούσες
Αν ήξερα να σιδερώνω
κάθε πρωί θα σιδέρωνα
τα τσαλακωμένα σου σχέδια
Αν ήξερα να πλένω
θα έπλενα το σώμα σου
όταν λερώνεται από αρώματα ξένα
Αν ήξερα να ακούω
θα άκουγα τις κραυγές
των ελπίδων σου
Αν ήξερα να βλέπω
θα έβλεπα τους φόβους σου
να ζωντανεύουν
Αν ήξερα να ξεχνώ
θα λησμονούσα όσα έδωσες
τις μέρες της ευτυχίας
Αν ήξερα να παλεύω
θα ήμουν νικητής
στο ρινγκ της συμβίωσης
Αν ήξερα να συγχωρώ
θα έδινα την άφεση
που οδηγεί στον παράδεισο
Αν ήξερα να ζω με υπομονή
θα κέρδιζα τον χρόνο
που σπατάλησα σε γκρίνιες
Αν ήξερα να κλαίω με δάκρυα
θα ξέπλενα τον μαυροπίνακα
που έγραφα τα λάθη
Αν ήξερα να ράβω
θα έραβα το στόμα
που ξεστόμιζε δικαιολογίες
Αν ήξερα να ονειρεύομαι
θα πήγαινα ταξίδια
που όριζε ο νους
Αν ήξερα να οδηγώ
θα έβαζα φρένο
κάθε που ήθελα να φεύγω
Αν ήξερα τι χρώμα έχει ο πόνος σου
θα έφερνα ένα ουράνιο τόξο
να τον αλλάξεις χρώμα
Αν ήξερα να μετρώ
θα μέτραγα τις ώρες
που θα με θυμάσαι
Αν ήξερα να ζητώ
θα ζήταγα να ξεχνάς
όταν όλα θυμίζουν


Αν ήξερα να αγαπώ
θα έμενα δίπλα σου
όταν όλα θα έλεγαν φύγε !!!






ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΜΑΡΑ ΚΟΜΠΙΔΟΥ

ΚΡΥΦΤΟ

Στις αναζητήσεις τις εσωτερικές
Στις περιηγήσεις τις μακρινές
Στις εξηγήσεις τις απολογητικές
Στις συνευρέσεις τις φιλικές
Στις αποδοκιμασίες τις λογικές
Στις αρνήσεις τις φυσιολογικές
Στις συνουσίες τις ηδονικές
Στις απολογίες τις ψυχικές
Στις απολαύσεις τις σωματικές
Στις ονειροπολήσεις τις νυχτερινές
Στις διηγήσεις τις φανταστικές
Στις αποφάσεις τις καθοριστικές
Στις συζητήσεις τις καθημερινές
Στις αναγνώσεις τις λογοτεχνικές
Στις αμαρτίες τις περαστικές
Στις εκπτώσεις τις ηθικές …

Ο έρωτας είναι που κρύβεται
και περιμένει να τον βρεις
και αν σου φωνάζω ¨ λεμόνι να κρύβεσαι ¨
κι όταν ψιθυρίζω ¨ πορτοκάλι να βγαίνεις ¨
κι όταν τον βρεις μη φτύσεις
κι όταν ακούσεις ¨φτου ξελευθερια ¨
τότε να φοβηθείς …τον έχασες
μα μην δακρύσεις …
πάλι σαν παιδί θα τα ¨ φυλάς ¨ και ίσως κερδίσεις !!!!!!

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΜΑΡΑ ΚΟΜΠΙΔΟΥ

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ –ΔΙΑΚΟΠΕΣ

Με το ψέμα να ξύνει και να ανοίγει πληγές
Με το φως να αγγίζει της μέρας τον πόνο
Με το κλάμα να γλύφει πληγές ανοιχτές
Με το σκότος να ραπίζει το χτες
Με την σκέψη να γεμίζει ρωγμές
Με την θλίψη να χαϊδεύει το σήμερα
Με την χαρά να προσμένει το τώρα
Με τον τρόμο να χτίζει σπηλιές
Με τον πόθο να ανάβει φωτιές
Με την ανάγκη να θέτει τους όρους
Με το γέλιο να κρύβει κραυγές
Με τον χρόνο να σφυρίζει αναχώρηση
Με βαλίτσες φορτωμένες εμπειρίες
Με τον πόνο να φυτεύει αμφιβολίες
Με την ελπίδα να φτιάχνει βαρκάκια
Και τον άνεμο να σαλπίζει φουριόζο …

Ξεκινάμε και πάλι την αγάπη να βρούμε
σε γνωστές διαδρομές –διακοπές
ακροπατώντας σε ξένες ακτές
σε αμμουδιές ματωμένες από αγάπες παλιές
που δεν βρήκαν παράδεισο ως αμαρτωλές
και η κόλαση δεν δέχτηκε ως Θεϊκές !!!!!!!!



ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΜΑΡΑ ΚΟΜΠΙΔΟΥ

ΕΝΑ ΚΛΑΜΑ

Έτσι όπως ήταν καθισμένη στην πολυθρόνα με τα χέρια της να αγκαλιάζουν τα γόνατα της και εκείνον τον κόμπο στον λαιμό ,έμοιαζε σαν κουβαράκι παρατημένο από γατάκι παραιτημένο από την κούραση του παιχνιδιού …
Αυτός ο αναθεματισμένος κόμπος δεν έλεγε να της αδειάσει την
γωνιά …είχε προσπαθήσει να τον βγάλει με το ζόρι …με τσιριδες στην αρχή …μετά προσποιήθηκε πως δεν υπάρχει αλλά αυτός της έκοβε την ανάσα και μερικές φορές την έπνιγε για να κάνει την παρουσία του αισθητή …τέλος πίστεψε πως ένα γερο κλάμα θα ήταν η λύση …
Ένα κλάμα λυτρωτικό που δεν ερχόταν όμως …δάκρυα συχνά πυκνά καθάριζαν τα μάτια της και έβρεχαν χαρτομάντιλα αλλά δεν ήταν αρκετά για να ξαλαφρώσουν την ψυχή ,να την αποφορτίσουν και να σπρώξουν τον κόμπο αυτό προς τα έξω η ακομα και να τον κάνουν να κρυφτεί , έστω προσωρινά πάλι , κάπου βαθιά …
Και να πεις πως την απασχολούσε κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα …
Μπαααα …¨ Είσαι αχάριστη …δεν έχεις προβλήματα και αντί να χαίρεσαι κάθεσαι και μιζεριαζεις ¨ επαναλάμβανε ο άντρας της κάθε φορά που την έβλεπε έτσι …¨ Νωρίς δεν είναι ρε μαμά για να έχεις μπει στην κλιμακτήριο ? ¨ αναρωτιόταν η κόρη της …¨ Άντε σε κάνα γιατρό
ρε μάνα ,δεν πάει άλλο πια ,δεν μπορώ να σε βλέπω έτσι …θέλω την μάνα μου πίσω …άκουσες ? ¨ Θύμωνε ο γιος της ...
Κανείς δεν μπορούσε να την καταλάβει …δεν έμπαιναν καν στον κόπο…
Όλοι ήθελαν να είναι όπως την ήξεραν ...όποτε την ήθελαν και την χρειάζονταν …
Και σε ποιον άραγε να εξομολογηθεί αυτά που ένοιωθε όταν και η ίδια
δεν μπορούσε να τα σταχυολογήσει και να τα κατανοήσει …
Ήταν που ένοιωθε πως δεν την είχαν πια ανάγκη ?
Ήταν που η ζωή επαναλαμβανόταν καθημερινά και βαρετά ?
Ήταν που την θεωρούσαν πια δεδομένη ?
Ήταν που δεν έβρισκε πια χαρά σε ότι πριν την έκανε να γελάει ?
Ήταν που έβλεπε τον χρόνο να περνά και να παίρνει μαζί του και όνειρα
ανεκπλήρωτα ?
Ήταν που έμαθε πια πως δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα αν δεν θέλει να αλλάξει από μόνο του ?
Ήταν που οι ιδεολογίες της διαψεύσθηκαν ?
Ήταν που το μέλλον της φαινόταν ζοφερό ?
Ήταν που ο ανθρωποκεντρικός και συγκεντρωτικός της χαρακτήρας την είχαν κουράσει ?
Ήταν που ένοιωθε πως όλοι υποκρινόταν κάτι που δεν ήταν ?
Ήταν που καιρό τώρα η έμπνευση την είχε εγκαταλείψει ?
Ήταν που ο καθρέφτης της δεν χαιρόταν που την έβλεπε ?
Ήταν που ο έρωτας την είχε ξεχάσει ?
Ήταν που οι δικαιολογίες ήταν περισσότερες από τις αλήθειες της ?
Ήταν που το ψέμα είχε γίνει τρόπος ζωής ?
Ήταν που ενώ δεν ήθελε είχε κάνει χίλιους συμβιβασμούς ?
Ήταν που τα ¨ πρέπει ¨ νικήσαν τα ¨ θέλω ¨ κατά κράτος ?
Ήταν που ένοιωθε πως η παραίτηση είναι καλύτερη από την απόρριψη ?
Όλα αυτά και αλλά τόσα …και πώς να τα πει κάπου χωρίς να αρχίσουν να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα ? Χωρίς να προσπαθούν να σε πείσουν πως όλα αυτά είναι βλακείες …πως τώρα δεν είναι ώρα για καταθλίψεις …
Θέλει να κλάψει …για όλα αυτά και για αλλά τόσα …να διώξει τον κόμπο από τον λαιμό της …να νοιώσει αλλιώς …
Θυμάται και χαμογελά όταν σκέφτεται την μάνα της που γύριζε από το σινεμά και έλεγε ¨ πολύ ωραίο το έργο ..ρίξαμε ένα κλάμα …το ευχαριστηθήκαμε ¨…
Ένα κλάμα να την βγάλει από την θλίψη …ένα κλάμα να την βγάλει από την απάθεια …να της δώσει η ανακούφιση ένα περιθώριο να συνεχίσει να ζει ως συνήθως …
Ένα κλάμα να ξεπλύνει τις αναστολές και να την βγάλει από τα αδιέξοδα της …ένα κλάμα …
Ένα κλάμα που γαντζώθηκε μέσα της …έστειλε ένα κόμπο και περιμένει να ζήσει εκεί για πάντα …
Ένα κλάμα …ίσως την σώσει από την κατάθλιψη !!!!!!!!!!







ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΜΑΡΑ ΚΟΜΠΙΔΟΥ

ΤΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Πολλά ζευγάρια μάτια γύρισαν προς το μέρος μου …τράβηξα την καρέκλα και κάθισα …κρέμασα την τσάντα μου στην διπλανή καρέκλα
τακτοποίησα τα τσιγάρα στο μικρό τραπεζάκι και αναζήτησα τον σερβιτόρο με τα μάτια …
Ένα καφέ ,τρία τσιγάρα και δεκαπέντε λεπτά της ώρας μετά είχα ηρεμήσει και μπορούσα πλέον να χαρώ την ατμόσφαιρα …
Τυπικό καφενείο …τραπεζάκια μικρά …ψάθινες καρέκλες ….καπνοί να αιωρούνται επικίνδυνα στον κλειστό χώρο …μυρωδιά ούζου και από κάπου πιο βαθιά θαρρείς , μυρωδιά κάτι τηγανητού …μεταλλικά σταχτοδοχεία …παρωχημένα φλιτζάνια και ποτήρια ….και άντρες …μόνο άντρες …
Λατρεύω τα καφενεία από μικρό παιδί …από τότε που ο πατέρας μου μια Κυριακή μετά από μια βόλτα σε μια ανοιξιάτικη Θεσσαλονίκη , μου γνώρισε τον μαγικό κόσμο τους …
Ήμουν δέκα χρονών θυμάμαι …είχαμε πάει οι δυο μας βόλτα στην παραλία …είχα φάει την μπουγάτσα με κιμά που μου άρεσε …είχα χαζέψει τα καράβια στο λιμάνι ,είχα κουραστεί περπατώντας ,διψούσα ,
και ένοιωθα την παλάμη μου ιδρωμένη μέσα στο χέρι του πατέρα
μου …που και που έριχνα κλεφτές ματιές στις βιτρίνες αδιάφορα ,
τότε δεν με συγκινούσαν …με συγκινούσε η φωνή του πατέρα μου και κρεμόμουν από τα χείλη του ότι κι αν έλεγε …
Όταν με έβαλε να κάτσω στην καρέκλα δίπλα του , περήφανος για μένα , ανάμεσα σε τόσους φίλους του που με καλοδέχθηκαν είναι η
αλήθεια , ένοιωσα ξεχωριστή πρώτα γιατί με έβαλε ο πατέρας μου στον κόσμο του και μετά γιατί έχαιρα θερμής υποδοχής από όλους …
Μέσα εκεί μυήθηκα στο ούζο και στους μεζέδες του
αργότερα …σερβιρισμένους σε μικροσκοπικά πιατάκια του καφέ …ένα αυγό βραστό κομμένο στα τέσσερα ,δυο αντσούγιες με ξύδι , μια κουταλιά φασόλια βραστά με μαϊντανό ,μια καυτερή πιπεριά ,
δυο μύδια τηγανητά …να έρχονται χωρίς να τα παραγγέλνει κανείς …
και ένα νεροπότηρο με λίγο ούζο και πλημμυρισμένο στο νερό να το αρωματίζει γλυκάνισο και να με καθιστά συμμέτοχο μιας ιεροτελεστίας
χαράς και ευθυμίας των αντρών , στο άντρο τους …
Ακομα ακούω την φωνή του πατέρα μου να συμβουλεύει … ¨ δεν πίνουμε ποτέ ξεροσφύρι ,μόνο με μεζέ …οι αλκοολικοί πίνουν χωρίς μεζέ ¨ …
Ένας κόσμος αντρών που ανέδυε μια μυρωδιά από βάσανα παραγκωνισμένα ,θυμούς μαλακωμένους ,κούραση καμουφλαρισμένη , πολιτικές αντιπαραθέσεις σε ύπνωση ,φτώχεια και έρωτες στην επιφάνεια με μουσική υπόκρουση τα ¨ άντε εβίβα ¨ τα ¨να πεθάνουν οι πλούσιοι και των φτωχών οι γυναίκες ¨ και το ¨ η φτώχεια θέλει καλοπέραση ¨…
Χρόνια πολλά πέρασαν από κείνη την πρώτη φορά …σε πολλά καφενεία τα ήπιαμε με τον πατέρα μου … μόνοι μας η με παρέα …κάθε χρόνο λιγόστευε το νερό στο ποτήρι και γινόταν εντονότερη η γεύση του ούζου …δοκιμάσαμε πολλούς μεζέδες …γνωρίσαμε πολλούς φίλους… λες και είναι αυτονόητες οι φίλιες μέσα σ’ αυτά …είχα τα μάτια και τα αυτιά μου ανοιχτά και άκουσα ιστορίες αντρών που δεν θα τις μάθαινα ποτέ …
γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους και πέρασα χιλιάδες ώρες μέσα σε καφενεία αναπνέοντας την γνώριμη μυρωδιά τους και ακούγοντας τους ψιθύρους των θαμώνων …αλλά το κυριότερο μοιράστηκα μυστικά καρδιάς μαζί του και λύσαμε πολλά προβλήματα οικογενειακά και μη …εκεί ήμασταν πατέρας και κόρη ,φίλοι και σύντροφοι …
Όταν πέθανε ο πατέρας μου , έκανα ένα μνημόσυνο στο καφενείο που σύχναζε …παρέα μου ήπιαν οι φίλοι του …στην αρχή ,μέχρι να λυθεί η γλώσσα με την βοήθεια του ούζου , τα βλέμματα θλιμμένα και η απουσία του αισθητή …μετά όταν άρχισε το ούζο να αναμειγνύει γλυκάνισο και αναμνήσεις τα μάτια ζωήρεψαν ,η γλώσσα λύθηκε ,τα γέλια έγιναν δυνατότερα και ένοιωσα πως τέτοιο μνημόσυνο θα ήθελε ο πατέρας
μου… το ¨ να πεθάνει ο χάρος ¨ και τα φάλτσα των γέρικων φωνών να
τραγουδούν ¨ δυο πόρτες έχει η ζωή ¨ ήταν πολύ καλύτερο από το μνημόσυνο στην αίθουσα τελετών με τον καφέ ,το παξιμάδι και το κλασσικό κονιάκ …
Κάθε φορά που τα βήματα μου και οι περιστάσεις με οδηγούν σε ένα καφενείο , ξαναζώ όλη την ζωή μου μέσα σ’ αυτά , με τον πατέρα μου …
Κάθε φορά χτυπώ μια φορά το ουζοποτηρο στο μικρό τραπεζάκι του και μετά το φέρνω στα χείλη …πριν καταπιώ την πρώτη γουλιά την στριφογυρίζω στο στόμα ,την νοιώθω να δροσίζει την γλώσσα και τον ουρανίσκο μου και μετά ένα γλυκό κάψιμο στον λαιμό και στα μάτια και σφίγγοντας τα , σκέφτομαι ,¨καλό παράδεισο μπαμπά ¨ …
Μετά γίνομαι ένα με τους άντρες του καφενείου …σε λίγο δεν με προσέχουν …και μπορώ να στήσω αυτί και να ακούσω αυτά που λένε
να θυμηθώ η να ξεχάσω …να πιω ένα η τρία ούζα …να γίνω κομμάτι
αυτού του μαγικού κόσμου …
Όταν γυρίζω σπίτι ,εγώ τα ρούχα μου και η ψυχή μου μοσχοβολούν γλυκάνισο …κι όταν μια φορά η κόρη μου μου είπε ¨ μυρίζεις όπως
μύριζε ο παππούς ¨ μεταξύ μας … χάρηκα … αλλά περισσότερο χαίρομαι όταν στις επισκέψεις μου αυτές έχω παρέα τα παιδιά μου …
εεε …¨ κατά μάνα κατά κύρη κατά γιο και θυγατέρα ¨…
Σε καφενεία απολαμβάνω την μυσταγωγία που έζησα εγώ με τον πατέρα μου και που έχω μυήσει και εγώ στα παιδιά μου …η κόρη μου τα λατρεύει και ο γιος μου τα ανέχεται επειδή αρέσουν σε μας …
Αν καταφέρω να δημιουργήσω τις ανάλογες αναμνήσεις σ’ αυτά θα έχουν να θυμούνται ωραίες συζητήσεις ,συναντήσεις ,μυρωδιές και θα έχουν μάθει να αφουγκράζονται τους ανθρώπους …εεε… κι αν τις περισσότερες φορές μια μυρωδιά τσιγάρου ,ούζου και καπνού κολλήσει στα ρούχα τους δεν πειράζει …
Στα καφενεία της ζωής μου έμαθα να πίνω ούζο ,να ακούω τους άλλους και να γνωρίζω τον εαυτό μου μέσα από την επαφή μου με το …ισχυρό φύλο !!!!!!!!!!







ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΜΑΡΑ ΚΟΜΠΙΔΟΥ

ΠΡΕΖΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Υπάρχει άραγε μαγική συνταγή για να γίνεις αγαπητός αν όχι σε
όλους ,τουλάχιστον σε αυτούς που θέλεις?
Και είναι αλήθεια πως όλοι θέλουμε να γίνουμε αγαπητοί σε όλους …
Άλλοτε κάνουμε προσπάθειες και άλλοτε αυτό γίνετε αυτόματα …
Πολλοί μας δέχονται από την πρώτη στιγμή που μας γνωρίζουν και σε άλλους παίρνει καιρό …
Και γιατί πάντα , μα πάντα , αυτούς που θέλουμε να γοητεύσουμε ,να τους κάνουμε να μας θαυμάσουν και εν τέλει να μας αγαπήσουν είναι τόσο δύσκολο να το καταφέρουμε ?
Γιατί πάντα , μα πάντα , δεν μας είναι αρκετή η αγάπη που παίρνουμε αλλά πάντα θέλουμε κι άλλη ?
¨ Πρεζόνια ¨ της αγάπης είμαστε …εθισμένοι στην αγάπη …ψάχνουμε μέρα νύχτα για την ¨ δόση μας ¨ …ακομα και στα όνειρα μας , αγάπες
ονειρευόμαστε …ζούμε κάτω από την δυναστεία και την δικτατορία αυτής της ανάγκης μας …
Από μωρά μέχρι τα βαθιά μας γεράματα …από γονείς ,αδέλφια , δασκάλους , φίλους ,συγγενείς ,εργοδότες ,παρέες μέχρι από άγνωστους που θέλουμε να κάνουμε γνωστούς …μόνο αν μας αγαπήσουν …
¨ Μ’ αγαπάς ? ¨ ¨ Μ’ αγαπαει ? ¨…Αναρωτήσεις καθημερινές …απαντήσεις που μας ρίχνουν στα τάρταρα και ακομα πιο βαθιά …
η μας ανεβάζουν για λίγο στα ουράνια η στην στρατόσφαιρα της
ευτυχίας …
Και βάζουμε τα δυνατά μας και γινόμαστε καλύτεροι [?] και αποκτάμε
τα ενδιαφέροντα που θα μας κάνουν πιο αρεστούς και στοχεύουμε
σ’αυτά που νομίζουμε πως θα κοιτάξουν πάνω μας η μέσα μας …
και να τα ρούχα τα καινούρια …και να οι προσπάθειες να γίνουμε ομορφότεροι /ες και να οι κλεφτές ματιές σε κάθε πολιτιστικό δρώμενο για να τον προσεγγίσουμε μέσα από τις προτιμήσεις του …και να οι βιαστικές αναγνώσεις σε αναγνώσματα που μάθαμε πως τον
γοητεύουν …και να οι ερωτήσεις σε θέματα που γνωρίζει για να του
κινήσουμε το ενδιαφέρον …και να οι επισκέψεις σε μέρη που συχνάζει
και να η μεταστροφή μας σε κάτι που δεν είμαστε αλλά γινόμαστε …
όλα αυτά για την ¨ δοση ¨ μας …
Δεν είναι το οξυγόνο που μας κρατά στην ζωή …είναι η αγάπη …όχι αυτή που δίνουμε αλλά αυτή που παίρνουμε …αυτή που δίνουμε δεν είναι ανάγκη ενώ αυτή που θέλουμε είναι μια ανάγκη …
έχουμε ¨ στερητικά σύνδρομα ¨ αν δεν τη έχουμε …πονάμε …κλαίμε …και κάνουμε τα πάντα για να βρούμε την ¨ δόση ¨ που θα σταματήσει τον πόνο και θα μας ισορροπήσει σαν άτομα …
Εμείς τα γεννημένα ¨ πρεζόνια της αγάπης ¨ που ψάχνουμε για μαγικές συνταγές χωρίς να υποψιαζόμαστε πως για να γίνουμε αγαπητοί πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας και πως συνταγές υπάρχουν μόνο για καλομαγειρεμενα φαγητά και γλυκά άντε και αρώματα !!!