तोते MONO

Όταν οι σκιές μου χαθούν

μες τα σκοτάδια

τότε της γέννας οι πόνοι

θα αυλακώσουν την επιθυμία

κι αυτή η ανάγκη θα πάρει

αυτό που περιμένεις

πάνω από μήνες και χρόνια

να σκεπάσει κάθε πίκρα

και να γεννηθεί κάτι

σαν της ελπίδας το μωρό

χωρίς να κλάψει

μα με χαμόγελο

και ένα βλέμμα που

θα κάνει ξημέρωμα να φανεί …

ΒΡΟΧΗ ΑΠΟ ΔΑΚΡΥΑ

Φωτιές που άναψαν

μες το μυαλό

στάχτες που θάμπωσαν

τα μάτια

αποκαΐδια που έβαψαν

μαύρη την ψυχή

ήρθαν να πάρουν

την θέση τους ξανά

τώρα που έγειρα

στο πλάι της βροχής

μην ξεπλυθώ

μην ξεχαστώ

μην γιατρευτώ …

Τι να σου κάνει

κι η βροχή

η καμωμένη από

δάκρυα

βάφτηκε μαύρη

και αυτή

απ’ της φωτιάς

τα απομεινάρια …

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ

Διανύοντας το σήμερα

θυμήθηκα πως ήταν

να σ’ αγαπούν ,να αγαπάς …

Ανατρέχοντας τις αναμνήσεις

ξεκαθάρισα ποιους

αγάπησα ποιοι μ’ αγάπησαν…

Δακρύζοντας νοστάλγησα

της νιότης μου τον πόνο

σαν αγαπούσα και σαν έχανα …

Γελώντας μια ευτυχία ένοιωσα

της τύχης παιδί προνομιούχο

που αγαπήθηκε και αγάπησε …

Η επανάληψη δεν έσβησε

της προσμονής το τέλειο

της υπομονής βραβείο …

ΣΗΜΕΡΑ

Περνώντας από το σήμερα

ξέχνα το χθες …

ονειρέψου το αύριο .

Περνώντας από το τώρα

ξέχνα τα πάντα …

ζήσε για σένα .

Περνώντας από τον έρωτα

ξέχνα τους πρώην…

Νοιώσε ,δώσε και πάρε .

Αύριο όλα θα είναι

σα να μην έγιναν …

Χθες και μνήμες θα

κοιμούνται μαζί

εφιάλτες θα σφίγγουν

της ζωής τις στιγμές …

ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΤΟ ΚΟΥΦΑΡΙ

Και πέρναγε ο καιρός και κύλαγε …

Έφυγε το αίμα απ’ το κορμί

έφυγε το σύννεφο απ’ την σκέψη

έκατσε σκόνη στις πληγές και

στάχτη απ’ την φωτιά σου

κοιμόταν στις άγρυπνες νύχτες .

Και πέρναγαν τα χρόνια και φοβόμουν …

Σκιές ,φαντάσματα ,αναμνήσεις

Τριγύρω μου τριγύριζαν ουρλιάζοντας

¨ καιρός πια να τον θάψεις ¨



Κρατώντας ένα κασελάκι αγκαλιά

αρνούμαι να κηδέψω μιας ευτυχίας

το κουφάρι !!!

ΝΟΜΙΖΑ

Έβρεχε το κύμα το κορμί σου

έκλαιγε το φεγγάρι την ψυχή σου

άγγιζα με τα χείλη τις πληγές σου

νόμιζα πως έγινα δική σου …

Άνοιγα τις πόρτες της ψυχής μου

έστρωνα σεντόνια την ζωή μου

άναβα κεριά να διώχνω τις σκιές μου

νόμιζα πως κέρδισα μέρες τις ζωής σου …

Ένοιωθες λιοντάρι στο πλευρό μου

έπαψες να λιμάρεις την ψυχή μου

σώπασαν πια οι κραυγές σου

γεύτηκα τι θα πει ¨ μαζί σου ¨

νόμιζα πως θα μείνεις …

Πολεμιστής μου τόνισες πως είσαι

έγιανες πια οι μάχες σε καλουνε

έμεινα πίσω να προσμένω πότε

θα πληγωθείς για να ξαναγυρίσεις

νόμιζα πως οι πόλεμοι σου έχουν τελειώσει …