ΝΕΚΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Στο ραντεβού σου βιάστηκες να πας…

άρπαξες κλειδιά …έστρωσες μαλλιά …

¨φεύγω ¨…φώναξες …

¨ πρόσεχε ¨…τσίριξε η μάνα …μέσα στην καρδιά …

δεν έφτασε η παράκληση της

στα τρυπημένα αυτιά …

Δυο δυο κατέβηκες τα λαμπερά σκαλιά …

ανέβηκες επάνω της και έγινες ο βασιλιάς …

Άγγιξες και σκούπισες το σώμα της καλής σου …

Βρυχήθηκε ,ξεμπούκωσε …

Όρμησε και ζεστάθηκε από την αναπνοή σου…

Ελευθερία με δυόσμο μύριζε …

Σε μάγεψε η μυρωδιά που άφηνε το πέρασμα σας …

Αφέντες τούτου του κόσμου νιώσατε …

Με πλήθος υπηκόους …

Την τόλμη σας θαυμασανε μικροί σας θιασώτες …

Σίγουρα ονειρεύτηκαν την θέση σας να είχαν …

θα σας ζηλεψαν και δεν πρόσεξαν …

το στέμμα που αγνόησες και πάλι να φορέσεις …

Μέθυσες… πριν το αλκοόλ στις φλέβες σου κυλήσει …

Ήθελες σε όλους να το δείξεις …

εσύ ο βασιλιάς και αυτή πιστή σου φίλη …

δεν θα σε προδώσει έλεγες …¨σούζα ¨ την έχεις …

Μα σαν γυναίκα ζήλεψε ,εκείνο το κορίτσι

που άγγιζες και φίλησες στο σκοτεινό το πάρτι …

Σε πρόδωσε υπακούοντας …στην τελευταία ¨ σούζα ¨…



Το αίμα σου το άλικο που έβαψε τον δρόμο δεν το είδε …

Ούτε κοντά σου έπεσε …έφυγε μακριά σου …

Έγειρε αβοήθητη ,ανήμπορη και στραπατσαρισμένη …

Να σε κοιτά βουβή, ίσως και λίγο λυπημένη …

Και έμεινες μόνος …νεκρός βασιλιάς χωρίς βασίλισσα …

Το στέμμα μόνο έμεινε σε όλους να θυμίζει …

πως εύκολα γίνεσαι άγγελος χωρίς του να σε προσδιορίζει…



Καλό παράδεισο άγγελε !!!!!!!!!

ΣΦΙΞΕ

Σφίξε γροθιές ,δέσε την γλωσσα,

Θα μετανιώσεις αν δεν μετρήσεις

μέχρι το δέκα…



Σφίξε τα χείλη… μελάνιασε τα ,

πικρές κουβέντες μην σου ξεφύγουν…



Σφίξε τα μάτια να μην δακρύσεις

μην τον αφήσεις οίκτο να νοιώσει…



Σφίξε τα χέρια… μπήξε τα νύχια

και μάτωσε τα… αστον να φύγει…



Σφίξε τα μπράτσα πάνω στα στήθη

Στάσου μακριά του… να συνηθίσεις…



Σφίξε στομάχι… ίσια η πλάτη ,

ψηλά το κεφάλι… μια περηφάνια

να έχεις μπροστά του…



Σφίξε τα δόντια και μην του φωνάζεις…

σ’ αγαπάω… μην φύγεις …



Σφίξε στα χέρια τα κλειδιά που σου δίνει…

δεν θα ακούσεις ξανά να ανοίγουν…



Σφίξε το χέρι που απλώνει σαν ξένος…

αυτός πήρε πίσω «την γη και το ύδωρ»…



Κλείσε την πόρτα και πάνω της κλάψε…

Κλάψε για σένα… για εκείνον…

και όλα αυτά που πρέπει να αφήσεις…



Και μην τρομάζεις … που μόνη θα μείνεις…

Χρόνο θα έχεις πολύ …

να μετρήσεις τα λάθη …να πονέσεις…

αναμνήσεις πολλές στα βαθιά

σου να θάψεις…



ΠΑΖΛ

Κάποιος έκοψε τον χάρτη της ζωής μου σε μικρά κομμάτια σαν του πάζλ …χρωματιστά η ασπρόμαυρα …με αιχμηρές η στρογγυλές ανόμοιες άκρες …και ίσως νομίζεις σαν τα κοιτάς πως είναι ίδια … ανόμοια είναι αν τα παρατηρήσεις …

Ποιος όμως μπορεί καλύτερα από μένα να τα συναρμολογήσει ,να τα ενώσει ,να φτιάξει την εικόνα που κρύβουν αυτά τα χυμένα στο τραπέζι της μνήμης κομμάτια ;

Μόνο εγώ που αναγνωρίζω ποιο χρωματιστό χαρτάκι με τις εσοχές και τις προεξοχές του στρογγυλεμένες και αμβλυμμένες ,όπως οι αποφάσεις μου και οι επιλογές μου, ταιριάζει με κάποιο συγκεκριμένο μόνο, ανάμεσα σε τόσα άλλα …

Να …αυτά με τις γκρι περιοχές …είναι η χώρα της θλίψης

μου …από κάτω είναι η πατρίδα των περασμένων αλλά όχι ξεχασμένων ερώτων … και κει αριστερά ,εκεί που αχνοφαινεταιι λίγο κίτρινο της ελπίδας , είναι η χώρα των ονείρων μου …

Αυτά τα κόκκινα κομμάτια ,με τις μαύρες σκιές που πιάνουν μεγάλο χώρο στον χάρτη , σαν ενωθούν …ναι ,ναι …είναι η χώρα της νιότης και των μεγάλων πόθων και παθών …είναι

ένας τόπος που έμεινα πολύ …

Αχ …κοίτα …αυτά αυτά τα μεγάλα, σε μέγεθος ,με τα πολλά θαλασσινά χρώματα ,είναι οι θάλασσες των ηδονών μου …

κι αυτά εκεί με τις αποχρώσεις του πράσινου , είναι ο τόπος των προσμονών μου …

Για δες …εδώ ... δεν έχω πάει ακόμα …όμως σαν ενώσω ξανά τον χάρτη θα έχω πάλι επίμονα το βλέμμα στραμμένο εκεί ,

είναι η χώρα των επιθυμιών μου …

Και να … αυτά τα λίγα ,που φαίνεται σα να στάθηκε ένα μαύρο σύννεφο πάνω τους και έχουν ένα γκρι σε όλες τις αποχρώσεις του …ε αυτή είναι η πατρίδα των ενοχών μου …

Ίσως κάποιοι να πιστεύουν πως είναι ένα εύκολο στην συναρμολόγηση πάζλ …δεν είναι όμως …μόνο εγώ ξέρω την σειρά ,τους γνωστούς και άγνωστους τόπους που κρύβουν ,

Μόνο εγώ τα ξέρω όλα …

Δεν θα αρχίσω από τις γωνίες όπως πρέπει για να αρχίσεις να φτιάχνεις το πάζλ …οι άκρες πληγώνουν περισσότερο …σ’ αυτό το πάζλ που ενώνονται οι μνήμες –χώρες και εισδύουν η μια μέσα στην άλλη και δένονται με συναισθήματα …πρέπει να βρω ένα τρόπο να εναλλάσσονται στις συνδέσεις τους ώστε να ταξιδέψω από τον πόνο στην χαρά , από την ενοχή στην αποδοχή και από την μικρότητα στην γενναιοψυχία δίχως να γδάρω την ψυχή μου και τσαλακώσω τα ευαίσθητα χάρτινα κομμάτια …

Κι όταν οι μνήμες –χώρες ταχτοποιηθούν και εμφανιστεί μπροστά στα μάτια ,αυτός ο χάρτης της ζωής μου …ποιον θα ενδιαφέρει αλήθεια …ποιος θα ξεκινήσει να τον αποκρυπτογραφήσει ,να τον ταξιδέψει ;

Κι αν θεωρήσει πως λίγο πολύ τις γνωρίζει τις χώρες και τα συναισθήματα …κι αν έχει ταξιδέψει και έχει κατοικήσει σ’ αυτές όπως χιλιάδες άλλοι ;

Έχει καμιά σημασία αν αυτός ο χάρτης μοιάζει με άλλους ;



Έχει σημασία ΜΟΝΟ αν οι συνταξιδιώτες μου αναγνωρίζουν τους ίδιους τόπους συναισθημάτων με μένα !!!

ΜΠΟΛΙΑΣΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ

Μπολιασμένο θαρρείς το κορμί

με κομμάτια δικής σου στοργής

την δική μου οργή καταπνίγει .

Και ενώ θέλω με ορμή να φωνάξω ,

με γροθιές σφιγμένες ,

δυνατά να χτυπήσω ,

την ζεστή αγκαλιά να αποφύγω …

στης γλυκιάς σου φωνής τον ήχο ,

που ναρκώνει αισθήσεις ,

που γλυκαίνει κινήσεις ,

που στεγνώνει το στόμα ,

παραδίδω τα πάντα …

Μπολιασμένη η καρδιά

Με ένα μπόλι δεμένη ,

με ένα νήμα αγάπης ,

σπαρταρά να το λύσει …

μα αυτό έχει μπλέξει

στις πτυχές της ζωής μου

και κλαδιά ευτυχίας

ξεπετούν κάθε λίγο …

Αντιστάσεις λυγίζουν ,

αναμνήσεις σκορπίζουν

και μια θέση ζητούν

για τις ρίζες που έγιναν ένα

με τις φλέβες εκείνες

που φωνάζουν ακόμα

μην αγαπάς …ίδιος κι αυτός

μ’ ότι είχες πιστέψει …

πάλι θα κλάψεις ,

πάλι θα αλλάξεις ,

πάλι ανάγκη θα κάψει τις ρίζες…

πάλι η συνηθεια θα χαλάσει το μπόλι …



Μέχρι να έρθει η μέρα εκείνη

Άκου καρδιά μου …

Νοιώσε κορμί μου …

Αφέσου και πάλι …

κι άσε το μπόλι τη δουλειά του να κάνει …

ΤΑΞΙΔΙΑ

Επεξεργασία
ΤΑΞΙΔΙΑ
από Μάρα Κομπίδου την Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010 στις 6:08 μ.μ.

Από εποχή σε εποχή και από μια ζωή σε άλλη …από τα βάθη της ανατολής στην Ευρώπη …από το κλάμα στο γέλιο …από έρωτες προβλεπόμενους άλλοτε ναι και άλλοτε όχι ,με αίσιο τέλος η όχι …με καλούς ,κακούς ,ιδιόρρυθμους ,επιπόλαιους η σοβαρούς και σοβαροφανείς ,εμπαθείς η αδιάφορους χαρακτήρες …με γέλιο ,κλάμα ,η χιούμορ …με πλούσιους η φτωχούς σε χρήματα η αισθήματα …με καλλιεργημένους ,

μορφωμένους , διαβασμένους ,αγράμματους η άξεστους …

με όμορφους ,άσχημους η σημαδεμένους … υγιείς η ασθενείς ανθρώπους …

Σε χώρους καλαίσθητους ,φτωχικούς ,κιτς η παλλαϊκούς που ξυπνούν αναμνήσεις …με ενδύματα εποχής με υπέροχα χρώματα , νταντέλες και κορδέλες η σημερινά με προκλητικά ανοίγματα και συνθετικά υφάσματα και δέρμα …

Με βροχή ,χιόνι ,λιακάδες ,φουρτούνες ,ήλιο και φεγγάρι …

Σε πόλεις , σε χωριά ,σε όρη ,σε νησιά …

Σε παλάτια ,διαμερίσματα ,σοφίτες η χαμόσπιτα και χωριατόσπιτα …

Σε γραφεία υπουργών ,γιατρών ,δασκάλων ,χρηματιστών …

Σε μπακάλικα ,νοσοκομεία ,τράπεζες ,κομμωτήρια , νοσοκομεία ,δικαστήρια και εργοστάσια …

Σε γάμους ,κηδείες ,βαφτίσια …

Στην αγάπη ,στο μίσος ,στον έρωτα ,στην θυσία ,στην προδοσία ,τον αλτρουισμό ,την ζήλια και το πάθος …

Ταξίδια στο χθες και στο σήμερα που τα διαλέγεις από το λαμπερό εξώφυλλο ,που παίρνεις πληροφορίες γι αυτό από το οπισθόφυλλο …που χαϊδεύεις την ποιότητα του χαρτιού …που τα γράμματα είναι μικρά η μεγαλύτερα …έχουν πολλές σελίδες και υπόσχονται μακρινά ταξίδια η λίγες και ίσως τα ταξίδια να είναι πιο εσωτερικά …

Ταξίδια που σε κάνουν να κλαις στο τέλος η που σου αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση στην άκρη της σκέψης η της ψυχής …που σπέρνουν σπόρους αμφιβολίας και αμφισβήτησης …που μπορεί να ανθίσουν η να σαπίσουν …

Ταξίδια που δεν χρειάζονται διαβατήρια …ταξίδια με καπετάνιους ,οδηγούς , πιλότους και ξεναγούς ανθρώπους που δεν θα γνωρίσεις ποτέ προσωπικά αλλά νοιώθεις πως πρέπει κάποτε να τους ευχαριστήσεις …

Ταξίδια μέσα στο μυαλό και στην ψυχή σου …που κοστίζουν λίγο και αξίζουν τις περισσότερες φορές πολλά …

Ταξίδια μοναχικά αλλά με παρέα καινούρια …να εξάπτουν το σκηνογραφικό και σκηνοθετικό σου ταλέντο και την φαντασία σου …

Ένα μπες –βγες στον χρόνο , στους τόπους και στις κρυφές σκέψεις των άλλων …

Ταξίδια που τα βιώνεις και τα απολαμβάνεις μέσα από ένα βιβλίο !!!

ΟΤΑΝ ΤΑ ΑΓΙΟΧΑΡΤΑ ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΙ

¨ Εσύ έχεις το αγιοχαρτο ,κανένας άλλος ¨ Έτσι μου είπε μεταξύ άλλων , ο γιος μου σήμερα …

Ένας άντρας δεκαοκτώ χρονών …το παλληκάρι μου …

Δεν μπορεί κάτι θα έκανα σωστά σκέπτομαι …Τουλάχιστον είναι γεμάτος κατανόηση… ανέχεται την γκρίνια μου και όλα αυτά που κάνω ,λέω και απαιτώ από αυτόν …κατανοεί τις ανησυχίες μου, τις φοβίες μου γι αυτόν και παρόλο που έχει δηλώσει ¨ δεν θα σταματήσω να ζω επειδή εσύ τα φοβάσαι όλα ¨,προσπαθεί να καθησυχάσει και να αμβλύνει τις φοβίες μου ,εξηγώντας μου η απομυθοποιώντας …άλλοτε με νεύρα και φωνές και άλλοτε με χιούμορ και μιμήσεις που θα με θύμωναν καθώς με σαρκάζει …

Μου συγχωρεί ακόμα και την συμπεριφορά μου ,που παραμένει ίδια εδώ και χρόνια …βλέπετε για μένα είναι το μικρό μου που χρειάζεται αγάπη ,φροντίδα ,προσοχή και προδερμ ...

Τα ¨ βαλε την μπλούζα σου θα κρυώσεις ¨ ,¨φάε όλο το φαί σου ¨,¨που είσαι ¨ , ¨πότε θα έρθεις ¨, ¨μην αργήσεις ¨ ,

Και άλλα γνωστά και μη εξαιρετέα μπορεί να τον νευριάζουν

και να τον βγάζουν από τα ρούχα του ,μπορεί να έχει κόψει τον ομφάλιο λώρο που μας ένωνε με τα δόντια και να πονέσαμε και οι δυο ,μπορεί να έχει τα μυστικά του καλά φυλαγμενα ,μπορεί να επαψε να χωρά στην αγκαλιά μου , μπορεί να μην με έχει πια ανάγκη αλλά …πάντα νοιάζεται για το πώς νοιώθω ,τι με απασχολεί ,αν κουράστηκα την μέρα που πέρασε ,που πήγα η θα πάω ,αν χρειάζομαι κάτι η πάλι

κάτι βρίσκει να με παινέψει για κάτι που έκανα καλά η να με μαλώσει αν κάνω κάτι που δεν πρέπει και αυτό έχει αντίκτυπο στην σωματική η ψυχική μου υγεία …

Όχι …δεν εκμεταλλεύομαι το αγιοχαρτο …όμως αν στο χαρίζει κάποιος που σε ξέρει και θεώρει πως μόνο εσύ το δικαιούσαι σε κάνει νομίζω αλώβητη …

Νοιώθω πως αυτός ο άντρας δεν θα με επικρίνει, δεν θα με φορτώσει ενοχές ,πάντα θα διασκεδάζει τις ανησυχίες

μου ,χωρίς βέβαια τελικά να τα καταφέρνει και ναι θα το παραδεχτώ και αυτό , με κάνει να εκτιμώ το αντρικό φύλο …

Σήμερα μετά την δήλωση του περί αγιοχαρτου θα ήθελα να του φωνάξω με όλη την δύναμη της ψυχής μου ¨ σ’ αγαπώ πολύ …μην φοβάσαι τίποτα …εγώ είμαι εδώ …¨ αλλά δεν το έκανα …μόνο αγκάλιασα τον μικρό μου γίγαντα ,ανάσανα το αντρικό του άρωμα και ήξερα πως το ήξερε !!!!!!!!!!

ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΑΡΩΜΑ

Το μπουκαλάκι πάνω στο τραπέζι …το περίτεχνο πώμα του,

σε σχήμα ακαθόριστου ,ιριδίζοντος σύννεφου ,πλαγιάζει δίπλα του νωχελικά σκορπώντας την μυρωδιά , της μέχρι πριν λίγο σμιξης τους …μια μυρωδιά που θα φανερώνει για πάντα αυτό το κτητικό σμίξιμο …

Μια ζήλια απόρροια του απότομου διαχωρισμού ,ίσως και αθέλητου …και μια χαρά που βγαίνει ίσως από την επιθυμία και των δυο να γνωρίσουν και να μοιραστούν …το άρωμα το γνώριμο …

Το μπουκαλάκι θέλει να αναπνεύσει ελεύθερο και να σκορπιστεί παντού …θέλει παρέα ,δεν έχει ενοχές γι αυτό …

Θέλει να σμίξει ,να απλωθεί ,να αγγίξει ,να ερεθίσει ,να κατακτηθεί και να κατακτήσει …να μοιραστεί το μυστικό -τιμωρία του …

Τιμωρία επειδή όλα τα έζησε ,όλα τα ένοιωσε ,όλα τα

γεύτηκε ,όλα τα γνώρισε και βαρέθηκε γρήγορα …

Καιρός να βρει και άλλους ,όμοιους ,με κοινές εμπειρίες η

διαφορετικές ,να μην διαφέρει το άρωμα τους όμως …



Ποιος γέμισε και σφράγισε αυτό το μπουκαλάκι ;;;

Ποιος άνοιξε το μπουκαλάκι ;;

Και αυτή η μυρωδιά …τόσο αδιάφορη …



Μια ετικέτα στο στήθος του …

Γράμματα λοξά ,καλλιγραφικά με αχνό μελάνι …καμιά προειδοποίηση ,καμιά αντένδειξη ,καμιά παρενέργεια …



¨ Άρωμα ανίας ¨