Μεσοπέλαγα θα βγάλω
μια κραυγή
κανείς μην την ακούσει
κανείς μην την συντρέξει …
Κι αν φοβηθεί η θάλασσα
και κύματα σηκώσει
με δυο δάκρυα καυτά
αμέσως θα μερώσει …
Κι αν δεν αδειάσει το
εντός μου
ταξίδι στην έρημο
θα ξεκινήσω …
Δείξε πως έγινες αλλιώς
πως έφυγες ταξίδι να ξεχάσεις …
Δείξε πως ξύπνησες αλλού
πως πάλεψες όλα να τα αλλάξεις …
Δείξε πως τα αρνήθηκες καλώς
πως τίποτα δεν θα σε νοιάξει …
Μονάχα σε παρακαλώ μην πεις
πως πίσω θέλεις να γυρίσεις …
Στην κόψη αυτού του ξυραφιού
μην πάψεις να χορεύεις …
Στην άκρη ετούτου του γκρεμού
μην σταματήσεις να αγναντεύεις …
Στο τεντωμένο το σχοινί
μην το ξεχάσεις να ταλαντευθείς …
Εκεί στην άκρη τους θα βρεις
αυτά που πόθησες πολύ
αλλά φοβήθηκες να αγγίξεις !!!!!
Αν θυμηθείς αυτά που ξέχασες
Αν βρεις αυτά που έχασες
Αν μετρήσεις αυτά που έδωσες
Αν ξεπληρώσεις αυτά που χρώσταγες
Αν πεις αυτά που ήθελες
Αν επιστρέψεις αυτά που δανείστηκες
Αν κλάψεις γι αυτά που ντράπηκες
Αν γελάσεις με αυτά που σε πίκραναν
Αν ξεχάσεις αυτά που σε πλήγωσαν
Τότε θα γίνεις και πάλι παιδί !!!!
Χτύπησε στην φλέβα
το αίμα ορμητικό …
Το σάλιο στέγνωσε
στην άκρη των χειλιών …
Κρατήθηκε στα βλέφαρα
σταγόνα του καημού …
Και στο ρολόι του χεριού
σταμάτησε ο χρόνος
έπαψε να ναι πια γιατρός …
Θυμήθηκες πως είναι
όταν σ ‘αγαπούν …
Πόσο σου έλειψε
το καρδιοχτύπι αυτό !!!!
 |
